Hoxe presentáronse en Vigo as principais conclusións do encontro paralelo sobre pesca organizado pola sociedade civil, que se agruparon baixo o nome "Manifesto de Vigo". Colectivos como A Ría Non se Vende, Ecoloxistas en Acción, Galiza Non se Vende, Marcha Mundial dás Mulleres, Salvemos Pontevedra, Verdegaia, WWF ou Greenpeace asinan este manifesto no que subliñan a necesidade urxente de abordar un modo radicalmente distinto de relación co medio mariño, onde se teña en conta a contorna natural e a protección ás prácticas pesqueiras tradicionais e sustentables.Salientan que de seguir así as políticas da UE, o futuro do mar e das súas xentes verase comprometido de maneira irreversible.

Neste manifesto, os colectivos asinantes subliñan a súa análise crítica ao redor de eixos diversos:

Por iniciativa da Alianza Galega polo Clima -constituída hai 3 meses por Amigos da Terra, Greenpeace e Verdegaia- diversas organizacións sociais e plataformas cidadás galegas asinaron un manifesto baixo o lema "Sustentabilidade e xustiza contra a crise climática". Coincidindo coa recta final do Cumio do Clima de Copenhague, estas organizacións demandan a nivel internacional e galego a adopción de accións efectivas para previr unha mudanza climática catastrófica.

As institucións abaixo asinantes queremos denunciar os feitos acaecidos en Perú o pasado 5 de xuño, en que se produciron decenas de mortos e feridos, entre indíxenas e policía, durante o desaloxo por parte de forzas especiais da Policía Nacional (DINOES), das posicións que os indíxenas ocupaban en Bagua, departamento do Amazonas.

Os pobos indíxenas da Amazonía peruana mobilizáronse para defender os seus territorios ancestrais, ocupados nas zonas alta e baixa da Amazonía. Actualmente, estes territorios atópanse afectados pola crecente e irracional explotación de recursos como o ouro, a madeira, o petróleo e o gas que leva a cabo sen respeito polas decenas de pobos indíxenas que manteñen unha das maiores diversidades culturais do planeta. Moitas destas explotacións corresponden a áreas entregadas en concesión polo goberno peruano a empresas transnacionais que se impón nos territorios indíxenas, ignorando os dereitos das comunidades nativas.

Non somos unha mera profisión, somos os labregos e labregas, un ser vivo máis na terra, que se complementa co resto de especies animais e vexetais para xerar en colaboración e reciprocidade vida e alimentos para a sociedade. Por iso, con todos estes irmáns e irmás lanzo un desafío: expresar de forma clara ao mundo o noso compromiso labrego, traballando, de forma solidaria, polos valores expresados no seguinte manifesto, así como, a difundir o mesmo, comprometéndome ao traballo solidario coa causa de todos os campesiños e campesiñas do mundo:

Manifesto de Compromiso Labrego

Agricultura Labrega e Soberanía Alimentar Frente á Crise Global
Maputo, Mozambique, 19-22 de Outubro, 2008

O mundo enteiro está en crise, unha crise de dimensións múltiples, unha crise de alimentos, de enerxía, do clima e das finanzas. As solucións que nos ofrecen desde o poder  —mais libre comercio, sementes transxénicas, etc.- ignoran que a crise é produto do sistema capitalista e do neoliberalismo, e só aprofundarán os seus impactos. Para atopar solucións reais, mais ben hai que mirar cara a soberanía alimentar que propón a Vía Campesina.

Como chegamos á crise?

Poderannos tirar da terra, mais non poderán tirar a terra de nós!

Reunidos en Andorra, Teruel, todas as organizacións pertencentes á Plataforma Rural e compañeiros de Vía Campesina, acordamos asemblearmente o seguinte manifesto:

De novo o mundo rural se mobiliza. O presente documento solicita os anceios de todas as persoas que fixeron un importante esforzo para que Plataforma Rural siga adiante na súa loita por un mundo rural vivo.

As organizacións campesiñas, rurais, ecoloxistas e de solidariedade internacional, así como todos os cidadáns reunidos este 21 de Setembro de 2008 en Annecy, dirixen aos Ministros de Agricultura da Unión Europea, vindos aquí para discutir o futuro da PAC despois do 2013, o manifesto seguinte :

Comer cada día segue a ser unha necesidade prioritaria para todos. Contodo, o dereito á alimentación é desprezado: é inaceitábel que mil millóns de humanos non teñan aceso a unha alimentación suficiente, sá e culturalmente adaptada, sexa por pobreza (que tampouco se evita en Europa), ou sexa por falta de aceso á produción agrícola. A miseria empurra a millóns de campesiñas, campesiños e traballadores rurais cara ás grandes cidades e a emigración.

Unha grande convulsión sacudiu a agricultura e a alimentación a escala planetaria no último ano e medio. O rápido incremento dos prezos das materias primas agrarias nos mercados das materias primas agrarias, fomentado pola especulación, desequilibrou o conxunto do sector e dos agricultores/as do planeta, provocando inestabilidade e incertezas. Nesta situación, a Unión Europa atópase inerme, sen mecanismos de regulación de mercados que lle permitisen facer fronte á crise, posto que previamente os desmantelou. A gandaría europea está a sufrir nestes momentos as consecuencias dunhas políticas inapropiadas. O grande paradigma da reforma da PAC de 2003: “non importa deixar de producir en Europa porque nos poderemos abastecer a prezos máis baratos en países terceiros” resultou ser completamente erróneo e perigoso tamén para os consumidores e consumidoras.

Varias organizacións do campo e a cidade, fieis á nosa identidade andino amazónica, reunímonos en Quito este 17 de Xuño para analisar as causas e implicacións da crise alimentar, declarada insistentemente por organizacións internacionais como a FAO e o Banco Mundial. Desde as prácticas cotidianas e comunitarias que impulsamos, realizamos e defendemos, como son a produción de alimentos libre de agrotóxicos, a súa distribución e comercialización alternativas, e o consumo consciente e responsábel, pronunciámonos para alertar á poboación e demandar das políticas públicas o seguinte:

SLG, VSF, Verdegaia e Amarante:

Unha alianza para a Soberanía Alimentar

Poden ser muitas as cousas que consideramos importantes para as nosas vidas, pero só unhas poucas son imprescindíbeis para (sobre)vivir, unha delas é a alimentación.