Mar

Hoxe presentáronse en Vigo as principais conclusións do encontro paralelo sobre pesca organizado pola sociedade civil, que se agruparon baixo o nome "Manifesto de Vigo". Colectivos como A Ría Non se Vende, Ecoloxistas en Acción, Galiza Non se Vende, Marcha Mundial dás Mulleres, Salvemos Pontevedra, Verdegaia, WWF ou Greenpeace asinan este manifesto no que subliñan a necesidade urxente de abordar un modo radicalmente distinto de relación co medio mariño, onde se teña en conta a contorna natural e a protección ás prácticas pesqueiras tradicionais e sustentables.Salientan que de seguir así as políticas da UE, o futuro do mar e das súas xentes verase comprometido de maneira irreversible.

Neste manifesto, os colectivos asinantes subliñan a súa análise crítica ao redor de eixos diversos:

Ante a reunión que manterán nos primeiros días de maio os ministros de pesca da UE en Vigo, os grupos integrados na rede de colectivos A RIA NON SE VENDE /GALIZA NON SE VENDE pensamos que, na alarmante situación actual, cómpre facer visibles á sociedade os enormes problemas e a ignorada catástrofe que os sistemas de pesca industrial están causando nos océanos, máis a problematica situación do litoral galego, especialmente nas rías e o sector extractivo.

Por este grave motivo, ARNSV/GNSV organiza un encontro paralelo á reunión ministerial con distintos grupos ecoloxistas de Galicia, do resto do Estado e das máis importantes organizacións internacionais, entre as que se contan Greenpeace, Ecoloxistas en Acción, WWF Adena, Océana, Marcha Mundial das Mulleres, Amarante, Altermundo e outras, así como confrarías de pesca e representantes do sector marisqueiro locais.

A información que os medios de comunicación nos van ofrecendo sobre os secuestros de barcos atuneiros fronte ás costas de Somalia foi, pinga a pinga, matizándose. Aínda que se siga a falar de pirataría, explicouse como nesas augas moitos países desenvolvidos fomos deitando residuos tóxicos. Sabemos tamén que unha das razóns polas que se chega a esta situación foi a pesca ilegal, a pesca en augas territoriais somalíes, e sempre a uns ritmos e cantidades que deixan os caladoiros ao bordo do colapso. Entre os barcos responsabeis está a flota española que foi ademais altamente subvencionada pola Unión Europea para este, digamos, ecocidio. Por exemplo, o Alakrana, barco recentemente secuestrado, recibiu unha axuda para a súa construción de máis de catro millóns de euros.

En 1991 afundiu a orde política de Somalia, país que sucumbiu a unha guerra civil empiorada pola intervención estadounidense. O colapso político deixou a sociedade somalí sen defensas, situación que foi aproveitada por navíos procedentes de Europa, Estados Unidos, China e outros países para verter nas súas augas grandes cantidades de residuos tóxicos e radioactivos. O abuso fíxose visíbel cando, en 2005, un tsunami depositou nas praias e costas somalíes bidóns corroídos e outras mostras destes residuos. Segundo o enviado das Nacións Unidas en Somalia Ahmadou Ould-Abdallah, a porcallada tóxica acumulada en poucos días pola catástrofe mariña provocou úlceras, cancros, náuseas e malformacións xenéticas en recén nados e, cando menos, 300 mortes.

Desde hai uns días temos orgullosos os nosos exércitos protexendo as nosas mercadorías(?) fronte ás costas de Somalia. A preocupación polos piratas esixe de avións e de fragatas militares con todos os seus tripulantes atentos a babor e estribor. Entre as mercadorías escoltadas por mar e aire, a Unión Europea insiste en facernos saber que se protexe os mercantes do Programa Mundial de Alimentos. Pero non esquezamos (polo menos) outra das motivacións, a frota atuneira e mais as súas empresas asociadas.

Esgotados os nosos mares por un modelo de consumo insensato e unhas artes de pesca devastadoras, desembarcamos agora en costas sen Estado nin regulacións. A industria atuneira traballa con redes de pesca que abarcan varias millas, guiadas por satélites que lles indican onde están os grandes bancos de peixes, encamiñándonos a un novo esgotamento, en detrimento dos pescadores artesanais locais.

Dirixida á Conferencia da FAO

Sobre Pescarías de Pequena Escala, Bangkok, Outubro 2008

INTRODUCIÓN

No mundo enteiro, as poboacións pescadoras de pequena escala, artesanais e indíxenas, estanse a unir para protexer os seus dereitos, o futuro das súas comunidades costeiras e o ecosistema mariño do cal dependen. O Foro Mundial das Poboacións Pescadoras esixe que as súas voces sexan escoitadas, e que estes dereitos sexan recoñecidos a nivel nacional, rexional e internacional.

O seguinte é unha Declaración preparada polo Foro Mundial dos Pobos Pescadores (WFFP) dirixida á Conferencia Global da FAO, que tratará o tema das Pescarías de Pequena Escala en Bangkok do 13-17 Outubro 2008.

Esta declaración representa o esforzo unido dos países membros das organizacións afiliadas ao WFFP e reflicte o punto de vista de todos os seus membros. Adicionalmente, organizacións de moitos países presentarán os seus propios puntos de vista.

VSF e Citoplasmas veñen de apresentar a súa última criazón, “Hasta las huevas”, unha curtametraxe de animación stop-motion sobre os impactos ambientais e sociais da acuicultura do salmón en Chile. A anterior entrega, “Quiero ser tortilla” foi finalista do III Festival de Curtametraxes Actúa (organizado por Intermón-Oxfam) e de Videodiversidad 2008, certame de video sobre ecoloxismo social organizado por Ecologistas en Acción.

Atopeime con Jorge no último banco da igrexa. Eu estaba aí, francamente, por morbo. Nunca tiven moita relación con Isidro o compañeiro de COU que estabamos velando, pero seguro -pensaba- vería por aí algunhas mozas da promoción e compañeiros xa esquecidos. Pero nada, a morte de Isidro pasou desapercibida como o seu tránsito polo instituto.

No cadro da campaña No te comas el mundo ven de nascer Pesc@, o portal crítico coa pesca española. O seu obxectivo é difundir información sobre a actuación dos actores pesqueiros españois e os seus impactos en todo o mundo. Pescarroba é un proxecto compartido de intercambio de información por parte de persoas e entidades que achan que desde o Estado español se debe impulsar unha mudanza no modelo de pesca cara a outro máis sustentábel e no cadro da soberanía alimentar.